سکوت؟ نه موافق نیستم. این شرم آور است. با این سانسور روانی باید جنگید. من اصلا با این ضرب المثل که «دیوار موش دارد و موش گوش» مخالفم. این یک حکم محافظهکارانه و خشک است که اعتماد را از میان مردم میدزدد و آنها را از هم دور میکند. «آنها» به عمد و با تردستی این وضع را بوجود آوردهاند. چرا هر کسی باید از سایهی خودش بترسد، صدایش را در گلو خفه کند و زخمش را از دیگران بپوشاند؟ چرا باید توی جمجمهی هر یک از ما یک مامور سانسور نشسته باشد و افکارمان را قیچی کند؟
گلسرخی این حرفها را موقعی میزد که هنوز کار مخفی و سازمانی نمیکرد. یک روشنفکر دمکرات بود که از فقدان شرایط دمکراتیک کلافه بود و رنج میبرد.
منبع: حماسهی گلسرخی، رحمان هاتفی
